Op dat moment, einde jaren vijftig, begin zestig werden bestekken in zilver en verzilverd immers niet verkocht in de porseleinzaken zoals we ze nu kennen. Daar vond men hoofdzakelijk porselein en aardewerk of faience en glas en kristal. Kookpotten en metalen bestekken, plus allerlei keukengerei, vond men in de ijzerwinkel. In 1964 besloten de dames Eyck hun activiteiten stop te zetten en hun zaak te verkopen daar zij toen reeds op gevorderde leeftijd waren gekomen. Pol De Wolf besloot een deel van hun zaak over te nemen en met de import van Wilkens-couverts uit Bremen te starten voor eigen rekening. Intussen kwam de vijfde telg van de zeven kinderen, Raf, uit in de Economische Humaniora van het Sint-Jozef-Klein-Seminarie te Sint-Niklaas. Op een beursbezoek in Brussel eind 1969 gaf Robert Boel te kennen zijn zaak te willen overlaten. Daar zag 'serial entrepreneur' Pol De Wolf wel brood in en hij sprak erover met Raf die inmiddels getrouwd was.

Raf's echtgenote was zelf ook afkomstig uit een ondernemersgezin. Zij werkte intussen reeds een jaar mee in de zaak. Voordien had zij een pak ervaring opgedaan bij Verbruggen breigoederen (Stationsstraat) en ze was absoluut enthousiast over het voorstel de winkel van Robert Boel over te nemen.

In februari 1970 ging zij op verkenning in de porseleinzaak Boel, elke namiddag tot eind juni. Op 1 juli was de overname een feit. Het was het begin van de huwelijkslijst-hype.